انواع سبک ها

نگارگری ایرانی

نگارگری ایرانی یا همان مینیاتوری سبکی است که از دوره‌های مختلف تاریخ اسلامی ایران تاکنون جزو آثار نقاشی هنرمندان ایرانی بشمار می آید. مصور سازی کتابها، آثار ادبی، علمی،  تاریخی و برخی کتب مذهبی بیشترین بازخورد را در این سبک داشته است.

شروع سبک

نگارگری از سده ی چهاردهم تا سده ی هفدهم شکوفایی قابل توجهی داشت ولی قبل از ادوار اسلامی تا حمله مغول به ایران این امر کم رنگتر بوده است.

مکان شروع

یکی از مکاتب نگارگری آن زمان در شهر اولین ها، تبریز به نام «مکتب تبریز» در دورهٔ ایلخانان، جلایریان، ترکمانان قراقوینلو و آق‌قوینلو و صفویان شکل گرفت وآثار قابل توجهی بر جای گذاشت. در این میان سلسله ی صفوی را میتوان دوران درخشان تاریخ، فرهنگ و هنر ایرانی برشمرد.

نقش شاه اسماعیل در نگارگری ایرانی

شاه اسماعیل صفوی نقش بسزایی در این تحول داشت. از جمله کارهایی که در این زمینه انجام داد کارگاهی را در تبریز توسط هنرمندانی مطرح ایجاد کرد که در این میان میتوان کمال الدین بهزاد را نام برد که به سمت کلانتر کتابخانه این کارگاه انتخاب گردید.

آثار بجای مانده دوران صفوی در مکتب تبریز میتوان  به شاهنامه فردوسی و خمسه نظامی اشاره کرد. این مکتب تاثیر بسزایی بر نقاشی قزوین، مشهد، هرات، اصفهان و شیراز گذاشت وحتی در سطح بین الملل میتوان تاثیرات آن را به وضوح در نقاشی بخارا، هند و ترکیه دید.

آثار و هنرمندان

ویژگی های هنر نقاشی این دوره را میتوان در طراحی قوی پیکره ها در حالات متفاوت، پوشش های رنگین، ترکیب بندیهای ماهرانه، تزیینات معماری با نقوش هندسی و گیاهی، آسمان لاجوردی، ابرها و پرندگان زیبا ملاحظه کرد.

مشهورترین هنرمندان در این دوره سلطان‌محمد، آقامیرک، میرمصوّر، شیخ‌زاده، دوست‌محمد، دوست دیوانه، میرزاعلی فرزند سلطان‌محمد، میرسیدعلی فرزند میرمصوّر، مظفرعلی، خواجه‌عبدالصمد، خواجه‌عبدالعزیز، شیخ‌محمد، قدیمی، عبدالوهاب و … را میتوان نامبرد.

آرزوی تو دستور توست
برچسب ها
نمایش بیشتر

صمد حسن پور

کارشناس علوم رایانه ای (فعال در زمینه ی موفقیت)

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا